Posted June 8, 2010 at 7:00 PM. by Rajesh Da Scorp in Social issues

என்ன மாதிரியான தேசத்தில் வாழ்கிறோம் ?

நான் செய்திகள் படிப்பதோ பர்ப்பதோ இல்லை. இண்டர்நெட்டிலும் கூட, நான் கவனமாகத் தவிர்க்கும் ஒரு விஷயம் அது. சோம்பேறித்தனம் காரணமில்லை. பல காலமாக இங்கு நடக்கும் விஷயங்களைப் பார்த்துப் பார்த்து சோர்ந்துபோய், அறவே செய்திகளின் மேல் உள்ள ஆர்வம் போய்விட்டது. இந்த மாதிரியான விஷயங்களைப் பற்றிப் பதிவே எழுதக் கூடாது என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், நான் படித்த இரண்டு பதிவுகள் – நண்பர் கார்த்திகேயன் மற்றும் திருமதி ஸப்னா – எனது மனத்தை மாற்றி விட்டன.

என்ன மாதிரியான தேசத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்? நேற்று யூனியன் கார்பைட் வழக்கில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில், சம்பவம் நடந்த காலத்தில் இந்திய நிறுவனத்தின் மேலாளராக இருந்த கேஷுப் மஹிந்த்ராவுக்கும், இன்னுமோடு ஏழு பேருக்கும், இரண்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே தண்டனை அளித்துத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. போபால் சம்பவத்தை, எந்த ஒரு இந்தியனும் மறந்திருக்க முடியாது. விபத்து நடந்த 1984, இவ்வளவு கொடிய, இத்தனை பேரைப் பாதித்த ஒரு பேரழிவை, மக்களால் கற்பனை செய்து கூடப் பார்த்திருக்க முடியாத ஒரு காலம். திடும் என நமது வீடும் பெற்றோர்களும், நமது உறவினர்களும், நண்பர்களும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள மக்களும் செத்தழிந்து போனால் நமக்கு எப்படி இருக்கும்? இத்தகைய ஒரு மனநிலையில் நாம் யோசித்தால் தான் இந்தச் சம்பவத்தின் அழுத்தத்தை உணர முடியும். அத்தகைய ஒரு கொடும் துன்பியல் சம்பவத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை, இதைவிடக் கேவலமான முறையில் அவமதித்திருக்கவே முடியாது.

இத்தகைய ஒரு கொடும் சம்பவம் அரங்கேறிய போது, அந்தச் சம்பவத்துக்கு, அந்த நிறுவனம் – யூனியன் கார்பைட் – மட்டுமே பொறுப்பேற்க முடியும்.. பொறுப்பேற்க வேண்டும். ஆனால், நடந்தது என்ன? தாய் நிறுவனமான யூனியன் கார்பைட், அதன் இந்தியக் கிளையான யூனியன் கார்பைட் இந்தியா லிமிடட் என்ற நிறுவனத்தைக் கை காட்டிவிட்டுத் தப்பித்தது. நேற்றுக்கூட, தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டபின் யூனியன் கார்பைட் வெளியிட்டுள்ள செய்திக்குறிப்பிலும் இதையே சொல்லியுள்ளனர். இந்தத் தீர்ப்பு வெளிவர எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட காலம் – 26 ஆண்டுகள் !! இதற்குப் பெயர், அயோக்கியத்தனமா இல்லையா ?

இது எப்படி இருக்கிறது என்றால், நித்தியானந்தா பல பெண்களை ரேப் செய்துவிட்டு, ‘அது ரேப் இல்லை; தாந்திரிக் செக்ஸ்’ என்று உளறினானே – அதையும் கூடப் பல முட்டாள்கள் இன்னமும் நம்பிக் கொண்டிருக்கின்றனரே – இதைப் போலவே உள்ளது. இன்னமும் சொல்லப்போனால், ஹிட்லர் அரங்கேற்றிய மாஸ் மர்டர்களுக்கு ஈடானது இந்த விபத்து. கிட்டத்தட்ட பதினையாயிரம் பேர் இறந்தனர் என்றால், அந்தச் சம்பவத்தின் தாக்கம் நமக்குப் புரியும்.

சரி. இப்படி ஒரு தீர்ப்பு வந்துவிட்டது. நாம் என்ன செய்வோம்? இதுவும் இன்னொரு தீர்ப்பு. நமக்கு இருக்கவே இருக்கிறது மானாட மயிலாட. அதனைப் பார்த்து ரசிப்போம். உண்மையைச் சொல்லவேண்டும் என்றால், என் மீதே எனக்கு வெறுப்பாக இருக்கிறது. இத்தகைய ஒரு கேடுகெட்ட, இழிந்த தேசத்தில் இன்னமும் வாழ்கிறோமே என்று. இன்னமும் எனக்குள் நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம் – பதற்றம், கோபம், எரிச்சல், ஆற்றாமை, கண்ணீர் – இப்படிப் பல விஷயங்களின் கலவை அது. இருந்தும், ஒன்றுமே செய்யமுடியவில்லை என்னால். கருமம் !

எத்தனை சம்பவங்கள் இதுபோல் ! கண்ணெதிரே நடக்கின்றன. சர்வசாதாரணமாக, அரசே மக்களைக் கொன்று குவிக்கிறது – விமான விபத்து, ரயில் விபத்து போன்றவற்றால். வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தால், இந்தியாவில் ஒரு மனிதன் பாதுகாப்பாக மாலை வீடு போய்ச் சேர முடியுமா? இது கொஞ்சம் அதிசயோக்தியாக சில பேருக்குத் தோன்றலாம். ஆனால், இதுதான் உண்மை. நீங்கள் நடந்து சென்றுகொண்டிருக்கையில், ஏதாவது ஒரு அரசியல் கட்சியின் பிரம்மாண்டமான பேனர் அல்லது கட் அவுட் உங்களின் தலையில் விழுந்து, நீங்கள் கூண்டோடு எமலோகம் போக நேரிடலாம்; அல்லது, மழையில் அறுந்து விழுந்த மின்கம்பி, உங்களைக் கொல்லலாம்; இல்லையா ; இருக்கவே இருக்கிறது சாலையில் உள்ள குழிகள். ப்ளாக் ஹோல்களுக்குச் சமமானவை அவை. இது எதுவும் இல்லையெனில், அரசாங்கமே மன உளைச்சலைப் பல விதங்களில் தந்து, நம்மைக் கொன்றுவிடும்.

எந்த விதத்திலும் சுரணை உணர்வே இல்லாத, பணக்காரர்களை மட்டுமே போஷிக்கக்கூடிய, கேடுகெட்ட அரசின் விளைவே இப்படிப்பட்ட விஷயங்கள்.

எனது மனம் சொல்லும் தீர்ப்பு என்னவெனில் – கேஷுப் மஹிந்த்ரா, கஸாப் போன்றவர்களை, அம்மணமாக்கி, நாற்சந்தியில் நிற்கவைத்து, மக்களிடத்தில் கற்களைக் கொடுத்து, இவர்கள் சின்னாபின்னமாகும் வரையில் கல்லாலேயே அடித்துக் கொல்ல வேண்டும் எனபதே. மனித உரிமை, மயிரு மட்டை என்பதைப் பேசுபவர்கள் இந்தப் பக்கத்தைப் படிக்க வேண்டாம். ‘அதர்’ (Other) – அதாவது, பதிக்கப்பட்ட இடத்தில் நாம் இருந்தால் எப்படி இருக்கும்? என்பதைக் கொஞ்சம் யோசித்தால், இதுபோன்ற மனித உரிமைக் கருத்துக்களை நாம் பேசவே மாட்டோம். இவர்களைப் போன்ற கயவர்களுக்கு அது தேவையுமில்லை.

இதுபோன்ற ஆயிரமாயிரம் நிகழ்ச்சிகள் சர்வ சாதாரணமாக இந்தியாவில் நடக்கின்றன. மனித உயிர் மிகக் கேவலமாக மதிக்கப்படும் ஒரு நாடு இது. இனிமேல், இந்தியப் பாரம்பரியம், சரித்திரம், காந்தி, அஹிம்ஸை, கடவுள், விதி, கர்மா, மயிரு என்று யாராவது என் காதுபடப் பேசினால், ஓங்கி ஒரு அறை விடலாம் என்று முடிவெடுத்திருக்கிறேன். பர்ப்போம்.

பி.கு – தலைப்புக்கு நன்றி – மனுஷ்யபுத்திரன். அவரது ‘என்ன மாதிரியான காலத்தில் வாழ்கிறோம்?’ என்ற புத்தகத்தின் தலைப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்டதே இந்தக் கட்டுரையின் தலைப்பு. அந்தப் புத்தகத்தையும், ‘அஸாதி அஸாதி அஸாதி’, ‘அதிகாரம், அமைதி, சுதந்திரம்’ என்ற சாருவின் புத்தகங்களையும் படிக்குமாறு நண்பர்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.