Posted July 13, 2010 at 1:01 PM. by Rajesh Da Scorp in Copies, Tamil cinema

மதராசபட்டினம் (2010) – விமர்சனம்

படத்தைப் பற்றி எழுதுமுன், ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். எஸ். ராமகிருஷ்ணன் எழுதிய, ‘யாமம்’ கதையைப் படித்தவர்களெல்லாம் கையைத் தூக்குங்கள் பார்ப்போம். இந்நாவல், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இருந்த சென்னையைப் பற்றிய அருமையான நாவலாகும். இக்கதையினை இரவில் படித்தால், கண் முன் பண்டைய கால சென்னை விரிவது திண்ணம். அவ்வளவு நல்ல வருணனைகளோடு கூடிய ஒரு நல்ல நாவல் இது.

அப்படியே, சுஜாதா எழுதிய, ‘ரத்தம் ஒரே நிறம்’ நாவலையும் படித்துவிட்டீர்களா? சிப்பாய்க்கலகம் நேர்ந்த சூழலில் எழுதப்பட்ட ஒரு அட்டகாசமான நாவல் இது. இக்கதையை, எண்பதுகளில் குமுதத்தில் எழுதத்தொடங்கிய இரண்டாவது வாரம், பல கொலை மிரட்டல்கள் வந்ததாகவும், அதனால் சட்டென்று நிறுத்திவிட்டதாகவும், பின்னர் புத்தகமாக வெளிவந்தது எனவும் சுஜாதாவே இந்த நாவலின் முன்னுரையில் சொல்லியிருப்பார்.

ரைட்டு. இப்போது, படம்.

நிகழ்காலம். ஆமி வில்கின்ஸன் என்ற, லண்டனில் வாழும் வயதான பெண்மணிக்கு, நாள் குறித்தாயிற்று. அவளுக்கு உள்ள நோயால், சீக்கிரமே இறந்துவிடுவாள் என்று மருத்துவர்கள் சொல்லி விடுகிறார்கள். அந்த நேரத்தில், அவள், தான் இந்தியா செல்ல வேண்டும் என்று தீர்மானமாகச் சொல்லி விட, அவளது பேத்தி, ஆமியை இந்தியா அழைத்துச்செல்ல முன்வருகிறாள்.

கட். இப்போது, ‘டெல்லி – 6’ படத்தின் ஆரம்பக் காட்சி. ஆமிக்குப் பதில் ஷர்மிளா தாகூர். பேத்திக்குப் பதில் அபிஷேக் பச்சன். அதே காண்டெக்ஸ்ட். அதே வசனங்கள்.

சரி. இந்தியா வரும் ஆமி, கையில் ஒரு புகைப்படத்துடன், ஒரு ஆளைத் தேடத் துவங்குகிறாள். அவள் தேடும் ஆளின் பெயர், இளம்பரிதி. அவனது புகைப்படம் – 60 வருடங்களுக்கு முன்னர் எடுத்தது – அவள் கையில் இருக்கிறது. அப்புகைப்படத்தை வைத்து, சென்னையெங்கும் அந்த மனிதனைத் துழாவுகிறார்கள். இடையிடையே, 1947 காலத்திய சென்னை. அங்கு அவர்கள் இருவரும் வாழ்ந்த நாட்கள்.

அவர்களால் இளம்பரிதியைக் கண்டுபிடிக்க முடிந்ததா? இதுதான் படத்தின் கதை.

இப்படத்தைச் சென்ற ஞாயிறு அன்று, பெங்களூரில் பார்த்தேன். படத்தின் டைட்டில்கள், மிக நல்ல, க்ரியேட்டிவான முயற்சி. அதே போல், படத்தின் இன்னொரு மிக அட்டகாசமான ப்ளஸ் பாயிண்ட் – ஃப்ளாஷ்பேக்கும் நிகழ்காலமும் சந்திக்கும் அந்த ஷாட்கள் ! மிகவும் ரசித்தோம். ஃப்ளாஷ்பேக்கில் ஒரு கதவு திறக்கிறது. திறந்தவுடன், அது நிகழ்காலத்தில் திறக்கும் ஒரு கதவாக இருக்கிறது. மிக அருமையாக இரண்டையும் லின்க் செய்திருக்கிறார்கள்.

படத்தின் அடுத்த ப்ளஸ் – 1947 சென்னையை – ச்சீ – மதராசப்பட்டிணத்தை, நமது கண் முன் நிறுத்தியிருக்கிறார்கள். சென்ட்ரல் ஆகட்டும், பீச்சாகட்டும், கூவம் ஆகட்டும்… அவ்வளவு இடங்களையும் அழகான க்ராஃபிக்ஸினால் நமது மனங்களில் பதித்துவிடுகிறார்கள். மிகச்சில காட்சிகளில் தெரியும் பின்புறப் பிசிறடித்தலையும் நமது மனம் மறந்துவிடுகிறது – இந்த அருமையான க்ராஃபிக்ஸ் காட்சிகளினால். பிடியுங்கள் பாராட்டை.

படத்தின் இன்னொரு ரசிக்கும்படியான அம்சம் – ஆர்யா மற்றும் அவரது தோழர்கள், ஆங்கிலம் கற்றுக்கொள்ள முயலும் காட்சிகள் மற்றும் அதைப்போன்ற இயல்பான நகைச்சுவைக் காட்சிகள். படத்தின் மிகச்சிறு விஷயங்களிலும் நல்ல ரசனையோடு உழைத்திருக்கும் விஜய்க்கு இன்னொரு பாராட்டு.

ஆனால் ……… ?

நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். 1947. இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்களில் ஒன்றான சென்னை. சுதந்திரத்தீ கொழுந்து விட்டு எரிந்துகொண்டிருக்கும் காலம். இந்திய அரசியலின் மிகப்பரபரப்பான நிமிடங்கள். The Most Happening situation. இப்படி ஒரு சூப்பரான பின்புலத்தை வைத்துக்கொண்டு, ஒரு சாதாரணக் காதல் கதையை எடுத்து, எங்களை ஏமாற்றிவிட்டீர்களே விஜய் !

படத்தில் ஆர்யாவுக்கும் ஆமி ஜாக்ஸனுக்கும் நிகழும் சந்திப்பு, அது பின்னர் காதலாக மாறுவது, ஆகிய எதுவுமே நமது மனதில் ஒட்ட மறுக்கிறது. ஒரு கெமிஸ்ட்ரியே இருவருக்கும் இடையே இல்லை. ஏதோ ஆர்யா வருகிறார். ஆமியைப் பார்க்கிறார். காதல். பின் பிரச்னைகள்.. இப்படித்தான் கதை ஓடுகிறது. அதாவது, முதல் பாதியில் கதை சுத்தமாக நகரவே இல்லை. இரண்டாம் பாதியிலும், பரபரப்பாகக் கதையைக் கொண்டு செல்ல முயன்றிருந்தாலும், சலிப்பையே தருகிறது கதை.

அதிலும், டைட்டானிக்கின் பாதிப்பு, பல காட்சிகளில் தெரிகிறது. அது டைட்டானிக் என்பது, அத்தனை ரசிகர்களுக்கும் புரிந்தும் விடுகிறது. பின் எப்படி சுவாரஸ்யமாகப் படத்தைப் பார்க்க இயலும்?

கிட்டத்தட்ட இதே கதையமைப்பு உடைய ‘ரத்தம் ஒரே நிறம்’ கதையை எடுத்துக் கொள்வோம். அதிலும் ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண் வருகிறாள். அவளுக்கும் காதல் வருகிறது. ஆனால், அக்காதல் ஒரு சக வெள்ளைக்காரன் மீதுதான் வருகிறது. இக்கதையிலும் அவளை மணந்துகொள்ளத் துடிக்கும் வில்லன் – வெள்ளைக்காரக் கமாண்டர் – இருக்கிறான். அவளைப் பல வகைகளில் துன்பத்துக்கு உள்ளாக்குகிறான். ஆனால், அந்தப் பெண், கதையின் ஹீரோவான தமிழ்நாட்டு இளைஞனை விரும்புவதில்லை. சக அதிகாரியான ஒரு வெள்ளைக்காரனையே விரும்புகிறாள். அதுதான் இயற்கை.

ஆனால், இப்படத்தில், வயதான ஆமி, ஆர்யாவின் புகைப்படத்தை எடுத்துக்கொண்டு சென்னையில் வந்து இறங்கியவுடனேயே, கதை எப்படி முடியும் என்று தெரிந்து விடுகிறது. காரணம் – இதைப்போலவே இருக்கும் படங்களை நாம் பார்த்து விட்டோமே ! ஒரு காட்சி முடிந்தவுடனேயே அடுத்த காட்சியை நம்மால் ஊகித்துவிட முடிகிறது. அதேபோல், க்ளைமாக்ஸையும்.

இப்படத்தில், கதைக்குப் பின் உள்ள மற்றொரு பலவீனம், ஜி.வி. பிரகாஷ் குமாரின் இசை. காதில் ரத்தம் வந்ததுதான் மிச்சம். ஒவ்வொரு பாடலும், ஒரு இண்டர்வெல்லாக அமைந்து, கதையின் மேலுள்ள ஆர்வத்தைக் கண்டபடி குறைத்துவிட்டது. அத்தனை பாடல்களும் மொக்கை. ஒரே ஒரு பாடலைத் தவிர. அது, ரூப் குமார் ரதோட், ஹரிணி பாடிய – ‘பூக்கள் பூக்கும்’ என்ற பாடல். நல்ல மெலடி இது. ஆனால் இதிலும், சில இடங்களில் தேவையில்லாத அம்சங்கள் சில இருந்தன.

படத்தில், கதை, இசை ஆகிய இரு விஷயங்களைத் தவிர மற்ற அத்தனை அம்சங்களும் அருமை..

அதேபோல், என்னால், சில காட்சிகள் வரும்போது, சில படங்களைப் பற்றி நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. எனக்கு நினைவு வந்த படங்களாவன – Delhi – 6, Titanic,, Bridges of Madison County மற்றும் Apocalypto. எந்தக் காட்சிகள் என்று சொல்ல விருப்பமில்லை. அலுப்பு தான் காரணம்.

ஆகமொத்தம், அருமையான பின்புலம். நல்ல உழைப்பு. ஒரு வித்தியாசமான உருவாக்கம் – ஆகிய இவையனைத்துமே, வீணாகிப் போய் விட்டதே என்று நினைக்கையில் சற்று வருத்தமாக இருக்கிறது.